Διογένης, 410-323 π.Χ.

Η στάση απέναντι στην εξουσία πρέπει να είναι ίδια με τη στάση απέναντι στη φωτιά: να μην στέκεσαι ούτε πολύ κοντά , για να μην καείς, ούτε πολύ μακριά για να μην ξεπαγιάσεις.

11/8/10

Νικος Καββαδιας



 Λογω αρκετων προβληματων τις τελευταιες 2 μερες το εχω ψιλοαφησει το blog..
Τωρα ομως που βρηκα λιγο χρονο, ας κανω μια αναφορα Νικο Καββαδια.

 Ενας απο τους μεγαλυτερους κατα την γνωμη μου ποιητες που εχει βγαλει η χωρα μας. Τα ποιηματα του σε ταξιδευουν σε ολες τις γωνιες της Γης, εχοντας εναν τονο νοσταλγικο που σε κανει να αναπολεις προσωπα και καταστασεις..


  Ο Νικος Καββαδιας γεννηθηκε το 1910 σε μια μικρη πολη της Μαντζουριας απο Ελληνες γονεις. Οταν ηταν πολυ μικρος, η οικογενεια του γυρισε στην Ελλαδα. Μερικα χρονια μεινανε στην Κεφαλονια και μετα μετακομισαν στον Πειραια οπου ο Ν. Καββαδιας τελειωσε το Γυμνασιο.

Το 1929  πηγε υπαλληλος σε ναυτικο γραφειο και λιγο αργοτερα μπαρκαρισε ναυτης σε φορτηγο. Για αρκετα χρονια ακολουθησε αυτο τον τροπο ζωης, συνεχισε να φευγει στα πλοια σαν ναυτης και γυριζε πισω αδεκαρος και κουρασμενος.  Ωσπου αποφασισε να παρει το διπλωμα του ασυρματιστη.

Το 1939, εγινε ο Β΄ Παγκοσμιος πολεμος και πολεμησε σαν στρατιωτης στην Αλβανια.

Ξαναμπαρκαρισε το 1944 ξανα, ταξιδευοντας σαν ασυρματιστης τωρα πια, αδιακοπα σε ολο τον κοσμο εως το 1974. 3 μηνες αργοτερα πεθαινει απο εγκεφαλικο επεισοδειο. Δεν αντεξε φαινεται να ειναι μακρυα απο την μεγαλη του αγαπη, τα πλοια...

Τα ποιηματα του εχουν μελοποιηθει απο πολλους καλλιτεχνες.

Τα εργα του..



ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ

1) Βαρδια
2) Λι
3) Του πολεμου/Στ' αλογο μου
Το πεζο ΄Λι΄ γυριστηκε σε κινηματογραφικη ταινια το 1995 με τιτλο ΄Between the devil and the deep blue sea΄
ΠΟΙΗΣΗ

1) Μαραμπου
2) Πουσι
3) Τραβερσο


Μερικα ποιηματα..


Federico Garcia Lorca

Στίχοι: Νίκος Καββαδίας
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κούτρας
Άλλες ερμηνείες: Βασίλης Παπακωνσταντίνου || Κώστας Θωμαΐδης || Υπόγεια Ρεύματα


Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό
και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι
Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ
τότε που φεύγανε μπουλούκια οι σταυροφόροι

Παντιέρες πάγαιναν του ανέμου συνοδειά
και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου
στο ρογοβύζι ανατριχιάζαν τα παιδιά
κι ο γέρος έλιαζε, ακαμάτης, τ'αχαμνά του

Του ταύρου ο Πικάσο ρουθούνιζε βαριά
και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι
τραβέρσο ανάποδο, πορεία προς το βοριά
τράβα μπροστά, ξοπίσω εμείς και μη σε μέλει

Κάτω απ' τον ήλιο αναγαλιάζαν οι ελιές
και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια
τις νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές
τότες που σ' έφεραν, κατσίβελε, στη μπόλια

Ατσίγγανε κι αφέντη μου με τι να σε στολίσω;
φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό
στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω
κι ίσα ένα αντρίκειο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό.

Κοπέλες απ' το Δίστομο, φέρτε νερό και ξύδι
κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά
σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι
μέσα απ' τα διψασμένα της χωράφια τα ανοιχτά

Βάρκα του βάλτου ανάστροφη
φτενή δίχως καρένα
σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά
σμάρι κοράκια να πετάν στην ερήμην αρένα
και στο χωριό να ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά.


Yara yara 

Στίχοι: Νίκος Καββαδίας
Μουσική: Ξέμπαρκοι
Πρώτη εκτέλεση: Ξέμπαρκοι


Καθώς αποκοιμήθηκες φύλαγε βάρδια ο κάβος.
Σε σπίτι μέσα, ξέχασες προχτές το φυλαχτό.
Γελάς, μα εγώ σε πούλησα στο Rio για δυο centavos
κι απέ σε ξαναγόρασα ακριβά στη Βηρυτό.

Με πορφυρό στα χείλη μου κοχύλι σε προστάζω.
Στο χέρι το γεράκι σου και τα σκυλιά λυτά.
Απάνωθέ μου σκούπισε τη θάλασσα που στάζω
και μάθε με να περπατώ πάνω στη γη σωστά.

Κούκο φορούσες κάτασπρο μικρός και κολαρίνα.
Ναυτάκι του γλυκού νερού.
Σε πιάνει - μην το πεις αλλού - σα γάτα η λαμαρίνα
Και σε σαστίζει ξαφνικό προβέτζο του καιρού.

Το ντύμα πάρε του φιδιού και δος μου ένα μαντίλι.
Εγώ, - και σ' έγδυσα μπροστά στο γέρο Τισιανό.
Βίρα, Κεφαλλονίτισσα, και μάινα το καντήλι.
Σε λόφο γιαπωνέζικο κοιμάται το στερνό.

Σου πήρα από τη Νάπολη μια ψεύτικη καμέα
κι ένα κοράλλι ξέθωρο μαζί.
Πίσω απ' το φριγκορίφικο στην άδεια προκυμαία
Έβενος, - γλώσσα της φωτιάς, στο βάθος κρεμεζί.

Φώτα του Melbourne. Βαρετά κυλάει ο Yara Yara
ανάμεσα σε φορτηγά πελώρια και βουβά,
φέρνοντας προς το πέλαγος, χωρίς να δίνει δυάρα,
του κοριτσιού το φίλημα, που στοίχισε ακριβά.

Γερά την ανεμόσκαλα. Καφέ για τον πιλότο.
Λακίζετε, αλυσόδετοι του στεριανού καημού.
Και σένα, που σε κέρδισα μιανής νυχτιάς σε λότο,
σμίγεις και πας με τον καπνό του γκρίζου ποταμού.

Μια βάρκα θέλω, ποταμέ, να ρίξω από χαρτόνι,
όπως αυτές που παίζουνε στις όχθες μαθητές.
Σκοτώνει, πες μου, ο χωρισμός; - Ματώνει, δε σκοτώνει.
Ποιος είπε φούντο; Ψέματα. Δε φτάσαμε ποτές.



Θεσσαλονίκη

Στίχοι: Νίκος Καββαδίας
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κούτρας
Άλλες ερμηνείες: Βασίλης Παπακωνσταντίνου || Γιώργος Νταλάρας & Βασίλης Παπακωνσταντίνου ( Ντουέτο ) || Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας || Κώστας Μακεδόνας


Ήταν εκείνη τη νυχτιά που φύσαγε ο Βαρδάρης
το κύμα η πλώρη εκέρδιζεν οργιά με την οργιά
σ' έστειλε ο πρώτος τα νερά να πας για να γραδάρεις
μα εσύ θυμάσαι τη Σμαρώ και την Καλαμαριά

Ξέχασες κείνο το σκοπό που λέγανε οι Χιλιάνοι
άγιε Νικόλα φύλαγε κι αγιά θαλασσινή
τυφλό κορίτσι σ' οδηγάει παιδί του Μοντιλιάνι
που τ' αγαπούσε ο δόκιμος κι οι δυο Μαρμαρινοί

Απάνω στο γιατάκι σου φίδι νωθρό κοιμάται
και φέρνει βόλτες ψάχνοντας τα ρούχα σου η μαϊμού
εκτός από τη μάνα σου κανείς δε σε θυμάται
σε τούτο το τρομακτικό ταξίδι του χαμού

Κάτω από φώτα κόκκινα κοιμάται η Σαλονίκη
πριν δέκα χρόνια μεθυσμένη μου είπες σ' αγαπώ
αύριο σαν τότε και χωρίς χρυσάφι στο μανίκι
μάταια θα ψάχνεις το στρατί που πάει για το Ντεπό



Να και μερικα τραγουδια σε ποιηση Νικου Καββαδια..














Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου